Het Meisje dat de Wind Hoorde

Iedereen voelt de wind. Maar Yara hoorde wat hij wilde zeggen.

Yara was elf jaar en woonde in een huis aan de rand van een lange polder. Vanuit haar slaapkamerraam zag ze tot bijna de horizon — alleen weiland, een paar koeien, en heel ver weg de wieken van een windmolen die nooit stilstonden. En ze hoorde dingen die andere kinderen niet hoorden.

Het was begonnen toen ze acht was. Ze stond op het schoolplein, en de wind stak op. Een blaadje danste rond haar voeten. En zomaar, alsof iemand zachtjes in haar oor sprak, hoorde ze: "Pak je jas. Het gaat regenen." Yara had naar haar vriendinnen gekeken. Niemand had iets gezegd. Toch pakte ze haar jas. Een kwartier later kletterde het water uit de hemel, en zij was de enige die droog naar huis fietste.

Het gebeurde vaker. Soms gewone dingen. "Kijk uit, de stoeptegel ligt los." Of: "Doe je sjaal strakker, je krijgt het koud." Yara dacht eerst dat ze het zichzelf inbeeldde. Maar de stem was nooit hetzelfde als haar eigen gedachten. Hij was rustiger. En altijd, áltijd had hij gelijk.

Ze vertelde het aan haar moeder. Haar moeder lachte vriendelijk en zei: "Iedereen heeft wel eens een onderbuikgevoel, lieverd. Dat is fijn." Maar Yara wist: dit was geen onderbuik. Dit was de wind.

Op een vrijdagmiddag in november, vlak voor de herfstvakantie, fietste Yara naar huis vanuit school. De lucht was loodgrijs. De wind blies hard, harder dan ze in tijden had gevoeld. En ineens, vlak nadat ze de brug bij de oude molen was overgestoken, hoorde ze het. Niet zacht, maar dringend, alsof iemand het bijna riep:

"Ga niet rechtdoor. Sla af bij de boerderij."

Yara stopte. Ze had haar hele leven dezelfde route naar huis gefietst. Rechtdoor was korter. Bij de boerderij afslaan kostte vijftien minuten extra, en het werd al donker. Ze stond stil op het fietspad, met de wind die om haar oren huilde.

"Sla af," zei de wind weer. "Alsjeblieft."

Yara sloeg af.

Bij de boerderij was niets bijzonders te zien. Wat koeien in een hok. Een tractor. Een opgewaaide krant. Ze fietste door, langs de schuur, en kwam uit op een weggetje dat ze maar zelden nam. Een weggetje met meidoornstruiken aan weerszijden, en in het midden — daar lag iets.

Een hondje. Klein, bruin, doorweekt. Het lag op zijn zij en hijgde snel. Yara stapte van haar fiets en knielde erbij. Het hondje had een halsbandje met een naamplaatje. Maar wat haar het hardst raakte, was hoe hij naar haar keek — alsof hij al wist dat ze zou komen.

"Hé jongen," fluisterde Yara. "Wat doe jij hier?"

Ze tilde hem voorzichtig op. Hij was lichter dan ze had verwacht, en hij beefde. Ze stopte hem in haar fietstas — er was net genoeg ruimte — en fietste de hele weg terug door de polder, met de wind nu in haar rug, die haar voortduwde alsof hij ook haast had.

Thuis liet haar moeder de dierenarts komen. Het hondje was uitgedroogd en koud, maar verder gezond. Op het naamplaatje stond een telefoonnummer. De eigenaresse, een mevrouw uit een dorp twintig kilometer verderop, was haar hond drie dagen geleden kwijtgeraakt. Ze huilde door de telefoon. De volgende ochtend kwam ze hem ophalen. Haar handen trilden toen ze hem aanpakte.

"Hoe wíst je waar je moest zijn?" vroeg ze aan Yara. "Daar fietst toch niemand?"

Yara haalde haar schouders op en zei: "De wind vertelde het."

De mevrouw lachte, en wreef het hondje achter zijn oren, en gaf Yara een knuffel die te lang duurde. Daarna was ze weg.

Die avond zat Yara op haar vensterbank en keek naar de wieken van de molen die nooit stilstonden. Buiten woei het zacht. Ze deed het raampje open en luisterde.

De wind zei niets. Hij ruiste alleen maar, zoals wind doet. Zoals hij altijd doet voor de meeste mensen.

Maar Yara wist: de volgende keer dat hij iets had te zeggen, zou ze luisteren. En ze zou doen wat hij vroeg.

Want misschien hoort niet iedereen de wind. Maar als jij het wel doet, dan heb je een afspraak met hem die je niet mag breken.